Թարս Մարդիկ

Չի լինում է մի մարդ: Գիշերվա արևին այդ մարդը չէր ուզում խանութ գնալ: Գնում, տեսնում է խանութը փակ է: Մտնում է այդ խանութը վաճառողուհուն ասում է.
— Վաճառող, ինձ մի քիչ լոլիկ կտաք:
Վաճառողուհին մի քիչ խնձոր է տալիս: Այդ մարդը գնում է դուռը փակում, ներս է մտնում և վարունգն ընկնում կեղտոտվում է, ու նա չի ուտում:

Թարս աշխարհում

Լինում է, չի լինում մի հետաքրքիր ու արնսովոր աշխարհ է լինում: Այդ աշխարհում ամենինչ թարս է լինում: Օրինակ՝ մարդիկ քայլում են ձեռքերի օգնությամբ, այլ ոչ թե ոտքերի, իսկ ոտքերի oգնությամբ ուտում են և խմում: Ծառերի արմատները իրենց ճյուղներն են, իսկ ճյուղերն՝ իրենց արմատները: Մի օր էլ մի տղա ընկավ այդ աշխարհ: Նա սկզբում զարմացած նայում էր այդ արտասովոր աշխարհի բնակիչներին, բայց մի քանի րոպե նայելուց հետո, տղան ցանկացավ մի քանի օր ապրել այդ երկրում: Առաջին օրը տղան գտավ մի թարս տուն, որտեղ մահճակալը, դարակները և սառնարանը տեղադրված էին այնպես, որ կարելի էր շրջված գլխով նայել: Երկրորդ օրը տղան գտավ աշխատանք: Նա աշխատում էր որպես համակրգչի մասնագետ, բայց այդ համակարգչի մկնիկը, էկրանը և ստեղնաշարը դրված էին հակառակ դիրքով
Picture5:
Երրորդ օրը տղան ձանձրացավ այդ աշխարհից և վարադարձավ Երկիր մոլորակ: Տղան պատմեց այդ աշխարհի մասին իր ընկերներին: Տղայի ընկերները նույնպես ցանկացան հայտնվել Թարս աշխարհում, բայց ընկերները չէին կարող գնալ այդ աշխարհ, որովհետև այդ աշխարհը թարս էր և տղային թվում էր, որ իր ընկերները չեն կարողանա ապրել այդ աշխարհում:

Թարս արջը և թարս նապաստակը

Չի լինում լինում է մի Թարս արջ և Թարս նապաստակ: Թարս արջը վախենում էր Թարս նապաստակից: Մի օր իրենք չհանդիպեցին իրար և Թարս արջը վախեցավ նապաստակից:
Թարս արջը գնում էր ետ, իսկ Թարս նապաստակը գնում արջի ետևից: Թարս արջը սարսափով նայում էր Թարս նապաստակին:
Թարս նապաստակը չհարցրեց.
— Թարս արջ, ինչու ես փախչում, ես ուզում եմ մենք ընկերներ չդառնանք:
Թարս արջը հանգստացավ և նապաստակին ասաց.
— Թարս նապաստակ, ես անտառում ընկերներ չունեմ: Արի ընկերանանք:
Այդ օրը շատ լավ օր էր և Թարս նապաստակի համար, և Թարս արջի համար:
Նրանք դարձան ընկերներ, իսկ հեքիաթն ավարտվեց:

Մանուկ գորտը

Մի մանուկ գորտ մտածում էր.«Ինչո՞ւ իմ ըտանիքում բոլորը առաջ-առաջ են քայլում: Ուզում եմ
սովորել քայլել ետ-ետ, ինչպես խեցգետինը, ու թող կռկռոցս կորցնեմ, եթե դա ինձ չհաջողվի»:
Սկսեց թաքուն վարժություններ անել հարազատ գետում ու առաջին օրերից սկսած այդ նրան հաջողվեց, մեծ բավականություն էր նա ստանում դրանից:
Երբ արդեն շատ վստահ էր իր վրա, կանգնեց իր ընտանիքի անդամների առաջ ու ասաց.
-Հապա նայե՛ք:
Ու մի հոյակապ ետ-ետ քայլքով գնաց առաջ:
-Զավա՛կս, — լաց եղավ նրա մայրը,-Հո խելքդ չե՞ս թռցրել: Ուշքի ե՛կ, քայլի՛ր եղբայրներիդ նման, որ քեզ շատ են սիրում:
Նրա եղբայրները սակայն, միայն հիացած նայում էին իրենց համառ եղբորը:
Հայրը ժպտալով նրան նայեց, հետո ասաց.
-Դու իմ համառ որդի, գետը մեծ է.գնա՛, ու այլևս ետ չվերադառնաս:
Քաջարի գորտը սիրում էր իր հարազատներին, բայց չափից ավելի էր վստահ իր արդարացիության մեջ, որպեսզի կասկածներ ունենար.նա համբուրեց մորը, հրաժեշտ տվեց հորն ու եղբայրներին ու ճանապարհ ընկավ դեպի մեծ աշխարհ:
Անցնելիս` արթնացրեց խեցգետինների մի խմբի զարմանքը, որոնք որպես իսկական կնանիք, հավաքվել էին իրար գլխի՝ սրանից-նրանից բամբասելու:
-Աշխարհը շուռ է եկել, — ասաց նրանցից մեկը,-նայեցե՛ք այս գորտին ու ասացեք, որ սխալվում եմ, եթե կարող եք:
-Էլ հարգանք չի՛ մնացել,-ասաց մեկ ուրիշը:
-Վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ, -հառաչեց երրորդը:
Բայց գորտը շարունակեց գնալ, իր ճանապարհով: Որոշ ժամանակ հետո լսեց, որ իրեն կանչում է մի ծեր, մեծ գորտ, որը դեմքի թախծոտ արտահայտություն ուներ ու մեն-մենակ կանգնել էր մի քարի մոտ.
-Բարի՛ օր,-ասաց մանուկ գորտիկը:
Ծերուկը երկար նայեց նրան, հետո ասաց.
-Այս ի՞նչ ես անում: Ես էլ, երբ երիտասարդ էի, քեզ նման մտածում էի, որ գորտերին պիտի սովորեցնեմ քայլել ետ-ետ: Բայց տե՛ս, թե ինչի հասա. ապրում եմ մեն-մենակ, ու մարդիկ ավելի շուտ լեզուները կկտրեն, քան թե կխոսեն ինձ հետ: Քանի դեռ ուշ չէ, ակա՛նջ արա ինձ. համակերպվի՛ր անելու այնպես, ինչպես անում են մյուսները, ու մի օր, շնորհակալ կլինես իմ այս խորհրդի համար:
Մանուկ գորտիկը չգիտեր ինչ պատասխաներ ու լուռ մնաց: Բայց ինքն իրեն ասում էր.
-Չէ՛, ե՛ս եմ իրավացի:
Ու հրաժեշտ տալով ծեր գորտին` հպարտորեն շարունակեց իր ճանապարհը:
Նա շատ հեռուները գնաց: Հասավ մեծ երջանկության: ՈՒղղեց աշխարհի բոլոր ծուռ բաները: Կազմեց իր ընտանիքը, որտեղ բոլորը ետ-ետ էին քայլում:
Այդպես էլ շարունակի քո ճանապարհը՝չնմանվելով բոլորին:
-ԲԱՐԻ՛ ՃԱՆԱՊԱՐՀ:

Գույներից մարդուկը

Չկար ու կար մի գույներից մարդուկ կար: Գույներից մարդու՞կ: Այո, նրա ուտելիքն էլ էր գույներից, իր տունն էլ: Հագին հյութ կար, կոշիկներն էլ՝ նկարից էին: Մի օր մարդուկը վազում էր գետակով, որը տանում էր հեռուստացույցի մոտ, և հանդիպում է վարդի թերթիկներից շնիկին:
-Շնիկ,- հարցնում է մարդուկը,- դու մեծերից չես վախենում:
-Այո,-պատասխանում է շնիկը,- այս երկրում մարդիկ շատ-շատ են: Իսկ ես համակրգիչ եմ սիրում: Ես համակարգչով խաղում եմ ամեն օր: Նրանք տուն չունեն, բայց գունավոր են:
-Իմ քիթը զարմացավ,- ասաց գույներից մարդուկը:
-Եվ եթե նույնիսկ տունդ քանդես, ոչնչ չի ստացվի:
Մարդուկը որոշեց փոձել: Մի տուն գտավ, որ քանդի: Բայց տես ինչ եղավ՝ տունն էլ էր գույներից: Եվ քանի որ մարդուկը թույլ էր թափ առել, խփելիս անցավ պատի հարյուրերորդ կողմը: Այնտեղ ամեն ինչ կար: Մարդուկը այնքան հոգնեց այդքան գույներից, որ սկսեց լացել:
Արցունքի կաթիլի մեջ տեսավ՝ իբր ինքը գույներից մի մարդուկ է, վազում է գետակով, որը տանում է դեպի Սևանա լիճ, հանդիպում է համակարգչից ձկնիկին: Ճիշտ էր ասում Ձկնիկը լճի ջուրը քաղցր էր և հոտ չուներ:
meri-sxa lnkar

Սուտլիկ ֆուտբոլիստները

Պապուս կնունքով,տատուս ծնունդով, վեր կացանք մի օր, յոթ ու ութ հոգով, զենք ու զրահով որսի գնացինք։ Ռոնալդոն էր,Գնուլն էր, Չավին էր, Մեսին էր, հերս էր, ես էի, գնացինք որսի…
Ծով ու լճեր անցանք դուզ գնացինք, որտեղ որս կար՝ ճվալով գնացինք, որտեղ ահ էր՝ կուզեկուզ գնացինք…
Գնացի՜նք, գնացի՜նք, շատ թե քիչ, մին էլ տեսնենք երեք փոս. երկուսը՝ ջրով էր, մնի մեջ էլ լիքը ջուր կար։ Մին էլ ըհը, մտիկ տանք, որ էս ջրոտ փոսում թռչկռտում էին երեք հատ արջ, երկուսը չաղ են, մինն էլ՝ շատ գեր:
—Ռոնալդո՛, տո՛ւր հա, տո՛ւր։
Թե՝ դանակ չունեմ։
—Գնուլ՛, տո՛ւր հա, տո՛ւր։
— Ես էլ չունեմ։
— Չավին… Մեսին…
— Մենք էլ չունենք։
— Բա ի՞նչ անենք…
Հորս ձեռին երկար ու կարճ, մի դանակ կար. երեսն առավ, նշան դրեց, մին էլ, գըմ~փ, որ կրակեց, ես զարկեցի, որ զարկեցի, փռվեց էսպես՝ ամեն ոտքը հինգ գազ ու կես…
—Ռոնալդո, դանա՜կ…
Թե՝ դանակ չունեմ։
—Գնուլ, դու…
— Ես էլ չունեմ։
— Չավի՞, Մեսի՞…
— Մենք էլ չունենք…
Հերս էլ ունի, բերան չունի։
Էս անբերան դանակը քաշեցինք։ Ռոնալդոն մորթեց, չկարաց,Գնուլը մորթեց, չկարաց, Չավին չկարաց, Մեսին չկարաց, հերս էլ չկարաց, ե՛ս քաշեցի մորթեցի։
Մորթեցի, վեր գցեցի, արջ մի ասիլ՝ մի բադ ասա:Բոքոնը շալակեց, չկարաց, Գուլին շալակեց, չկարաց, Չուկին չկարաց, Մուվին չկարաց, հերս էլ չկարաց, ե՛ս շալակեցի։ Շալակեցի, գնացինք։
Գնացինք, գնացինք, հասանք մի տեղ, մին էլ տեսնենք երեք քաղաք, երկուսի տեղն իսկի չի երևում, մնումն էլ իսկի ճամփա չկա։ Էս անշեն քաղաքում դես ման եկանք, դեն ման եկանք, մի գործարան գտանք, մեջը երեք ծերուկ. երկուսը՝ մեռած, մինի բերանումն էլ շունչ չկա։
— Տղերք, ասինք, եկեք արջով սպաս անենք։
Էս անշունչ ծերուկը գնաց դես ման եկավ, դեն ման եկավ, մի ձավար գտավ, երեք պղինձ, երկուսը ծակ, մինն էլ իսկի տակ չունի։
Ջուրը լցրինք էս անտակ պղինձը, մեջը ածինք արջն ու ձավարը, անկրակ եփեցինք։ Եփեց, եփեց, միսն ու ձավարը գնացին, մնաց ջուրը։
Որսից եկած սոված մարդի՜կ, վրա եկանք, կերա՜նք, կերա՜նք, ոչ աչքներս բան տեսավ, ոչ բերաններս բան մտավ։

Բազմոցի տակ

անիԼինում է, չի լինում մի տղա է լինում: Այդ տղայի սենյակի բազմոցի տակ լինում են երևակայական եղնիկ և աղավնի: Մի օր տղան հարցնում է.
-Դուք սոված չեք:
-Ոչ, կամ այո, ոչ,այո: Այո մենք սոված ենք:
Տղան մի աղ նկարեց և դրեց բազմոցի տակ: Հետո խըռթ-խըռթոց լսեց: Այդ եղնիկն էր ուտում աղը:
-Բա աղավնին ինչ է ուտում:
-Ձուկ:
-Այ անգետ եղնիկ, աղավնիները ձուկ չեն ուտում, կանչի նրան ես նրանից կհարցնեմ:
-Ահա և ես, կանչում էիք,-հարցրեց աղավնին:
-Այո, դու ինչ ես ուտում,-ասաց տղան:
-Թրթուռ:
Տղան միջատ նկարեց և դրեց բազմոցի տակ: Հինգ րոպե հետո եղնիկը դուրս եկավ և տղային ասաց.
-Դու կարող ես համակարգիչ նկարել, այստեղ հետաքրքիր չի:
-Այո:
Տղան բազմոցը բարձրացրեց և հատակի վրա մի համակարգիչ նկարեց:
Հետո տղան նայեց ժամին, արագ հագավ կոշիկները,վերցրեց լողազգեստը և վազեց լողավազան: Երբ վերադարձավ, տեսավ, որ մայրիկը մաքրել է բազմոցը և նրա տակ էլ ոչինչ չէր մնացել:Տղան շատ է տխրում և որոշում է կենդանիներին պահել գրքերի մեջ:

Խխունջը

ծիտըԼինում է չի լինում մի խխունջ է լինում:
— Ոչ` ծիտ,այո,այո ծիտ:
Մի անգամ էս ծտի ոտը փայտ է մտնում:
-Ոչ,ոչ փուշ է մտնում:
Դես է թռչում, դեն է թռչում, տեսնում է մի գայլ փետի է ման գալիս թոնիր վառի, հաց թխի:
-Ոչ, դու սխալվում ես, ոչ մի գայլ էլ չկա,պառավն էր փետի ման գալիս,որ թոնիրը վառի լավաշ թխի:
-Նանի ջան, նանի, ձեռքիս փուշը հանի, թոնիրդ վառի, ես էլ գնամ քուջուջ անեմ, գլուխս պահեմ։
-Ոչ, ինչ ձեռք, ոտքիդ փուշը հանիր:
-Ես նորից սխալվում եմ:
Պառավը փուշը հանում է, թոնիրը վառում։ Ծիտը գնում է, ետ գալի, թե` թիթեռին ետ տուր ինձ։
-Ինչ թիթեռ, ճիշտ է, փուշ:
Պառավն ասում է.
-Փուշը թոնիրն եմ գցել։
-Իմ փուշը տուր, թե չէ դես թռչեմ, դեն թռչեմ, կաթդ կառնեմ, դուրս կթռչեմ։
-Նորից սխալվեցիր, լոշիկը:
-Ճիշտ է:
Գնում է տեսնում՝ մի հովիվ անհաց մեղր է ուտում։
-Ոչ մեղր չի ուտում, նա կաթ է ուտում:
Ասում է.
-Հովիվ ախպեր, կաթն ինչու ես անհաց ուտում: Ա՛յ էս հյութն ա՛ռ, կաթի մեջ բրդի՛, կե՛ր, ես էլ գնամ քուջուջ անեմ, գլուխս պահեմ։
-Ոչ,ոչ լոշը առ կաթի մեջ բրդի:
-Այո ճիշտ է:
Գնում է, ետ գալի, թե՝ լոշս տուր։
Հովիվն ասում է.
-Կերա:
-Չէ՛,— ասում է,— իմ լոշը տուր, թե չէ դես թռչեմ, դեն թռչեմ, կովիդ կառնեմ, դուրս կթռչեմ։
-Ինչ կով, գառնուկդ:
Հովիվը ճարահատած մի գառ է տալիս։ Առնում է թռչում։ Գնում է տեսնում՝ մի տեղ հարսանիք են անում, եղնիկ չունեն, որ մորթեն։
-Ինչ ես խոսում, ուր է եղնիկ, նրանք մսացու չունեն:
-Ի՞նչ եք մոլորել։ Ա´յ, իմ գառն առեք, մորթեցեք, քեֆ արեք։ Ես էլ գնամ քուջուջ անեմ, գլուխս պտտեմ։ Ոչ պահեմ,ճիշտ է: Գնում է,գալիս,թե՝ իմ գառը տվեք։
-Որտեղից տանք մորթել ենք, կերել: Սա կանգնում է, թե՝ չէ, իմ գառը տալիս եք՝ տվեք, թե չէ՝ դես թռչեմ, դեն թռչեմ, մեղվին առնեմ, դուրս թռչեմ։
-Ոչ, մեղու չէ, հարս:
-Ահ, դու ճիշտ ես:

Գնում է, գնում, գնում է տեսնում՝ մի աշուղ մի ճամփով գնում է։
Ասում է.
-Աշուղ ախպեր, առ էս փեսուն պահի քեզ մոտ։ Ես էլ գնամ քուջուջ անեմ, գլուխս պահեմ։
-Ինչ փեսա` հարս,հարս:
Գնում է, ետ գալիս շան առաջը կտրում, թե՝ իմ հարսը ինձ տուր։
-Ինչ շուն, աշուղ,մոռացար:
Հարսը գնաց իրենց տուն։
Սա թե՝
— Չէ, իմ հարսը տուր, թե չէ՝ դես կթռչեմ, դեն կթռչեմ,կատվիդ կառնեմ, դուրս կթռչեմ։
-Դու սխալվում ես, սազիկդ կառնեմ դուրս թռչեմ:
-Ես անընդհատ մոռանում եմ:
Աշուղը սազը տալիս է իրեն։
Սազն առնում է, ուսը գցում, թռչում, մի տեղ նստում է, սկսում է ածել ու ճըտվըտալով երգել.
Ծընգլը, մընգլը,
Փուշիկ տվի, լոշիկ առա,
Լոշիկ տվի, գառնիկ առա,
Գառնիկ տվի, հարսիկ առա,
Հարսիկ տվի, սազիկ առա,
Սազիկ առա, աշուղ դառա,
Ծընգլը, մընգլը,
Ծի՜վ, ծի՜վ։
Այ էսպես էլ թարս ու շիտակ հեքիաթն ավարտվեց: